Nie będziemy już się włóczyć

Już nie będzie się łaziło
W ten mrok nocny, co nas krył,
Choćby serce jeszcze biło,
Choćby księżyć znów się skrzył.

Miecz odrzuca zdartą pochew,
Duch odmawia piersiom snu,
Miłość niech odpocznie trochę,
Serce musi nabrać tchu.

Więc choć noc kochania uczy
I zbyt wcześnie wraca brzask -
Nie będziemy już się włóczyć
W księżycowy blask.