Emily Dickinson

Wielki ból zastępuje rutyna cierpienia —

Jak trawa Grób, tak Nerwy porasta konwenans —

Zdrętwiałe Serce nie wie — czy to w nim te ćwieki

Naprawdę tkwiły? kiedy — Wczoraj? czy przed Wiekiem?

Stopy drepczą bezwiednie po Chodniku wąskim

Zdrewniałego Powietrza, Ziemi, Obowiązku —

I niezauważalnie

Twardnieje cierpienie

W Kwarc pogodzenia — w uciszenia Krzemień —

Ołowiana Godzina —

Kto przetrwał, ten ją wspomina

Tak jak ktoś, kto zamarzał, wspomina Biel Śnieżną —

Ziąb — potem Odrętwienie — potem wszystko jedno —

Byron Lord George

O nie mów mi, o nie mów mi

O szczęściu tych minionych dni, 

Gdy miałaś duszę moją całą.

Pamiętam je, dopóki czas

Nie przyjdzie sprawić, iżby z nas

Śladu na ziemi nie zostało.



Czyż mogłabyś - czyż ja bym mógł

Zapomnieć serca twego stuk, 

Gdym pieścił złoto twych warkoczy?

Dziś jeszcze widzę pąs twych warg,

Co tchnąc miłością, skapią skarg, 

I młodą pierś, i tęskne oczy.



Do srecam tulił cię, a ty

Miewałaś w oczach rzewne mgły -

Wyrzutu może? czy zachęty?

I znowum cię w uściski brał,

Jak gdyby chcąc; by pieszczot szał 

W niebytu strącił nas odmęty.



A potem, gdy się powiek brzeg

Łączył w puszysty jeden ścieg, 

Kryjąc błękitne kule na dnie -

Rzęs twoich długich kładł się cień,

Na licach, jak gdy w mroźny dzień 

Na śniegi pióro kruka spadnie.



Że znów mnie kochasz, miałem sen -

I słodszy był mi majak ten, 

Niż gdybym płonął znów na jawie

Dla innych serc, dla innych lic:

Bo one mi nie niosą nic, 

Gdy ze snem moim je zestawię.



Więc nie mów mi, więc nie mów mi,

Że nigdy już nie wrócą dni, 

Co sennym sycą mnie wspomnieniem -

Póki się nie zmienimy w głaz

I póki nam nie powie czas, 

Że myśmy tu znikomym cieniem.

Sonet LXXV

William Szekspir

Tyś dla mych myśli, czym pokarm dla ciała

Lub deszcze słodkie dla łaknącej ziemi;

Taka się walka we mnie rozpętała,

Jak między skąpcem i skarby wszystkiemi:

Razem i pyszny, bogactwem się chlubi,

I pełen lęku przed łupieżcą chowa;

To w samotności z tobą się zagubi,

To znów swą rozkosz chciałby pokazać.

Czasem znów syty, gdy ciebie ogląda,

Czasem złakniony twojego widoku;

Radości innej nie zna, ni żąda

Prócz posiadanej i dostępnej oku.

Tak się więc głodzę, tak się więc obżeram,

Lub nadto pełen, lub schnę i umieram.

Miłość jest wszystkim, co istnieje

Emily Dickinson

Miłość jest wszystkim, co istnieje —

To wszystko, co o niej wiemy;

Wystarczy — ciężar wozu musi

Stosowny być do kolein.

Miłość — jest wcześniej niż życie

Emily Dickinson

Miłość — jest wcześniej niż Życie —

Trwa dłużej niż Śmierć — jest Stworzenia

Pierwszym Aktem — głównym Aktorem

Na scenie, jaką jest Ziemia —

William Szekspir

(Sonet 97)

Jakże podobna zimie ta rozłąka z tobą

Po naszym wspólnym, słodkim lecz ulotnym lecie!

Jakiż ziąb we mnie rośnie z każdą mroczną dobą!

Jakże grudniowo gołe wszystko w moim świecie!

A przecież czas rozłąki — zewnętrznym mierzony

Kalendarzem — na lato przypadł i na jesień,

Co, jak brzemienne łono owdowiałej żony,

Nabrzmiewała owocem wiosennych uniesień:

Mnie jednak ta obfitość była nie nadzieją

Lecz obrazem sieroctwa, gdyż nad wszelkie braki

Gorszy brak ciebie: przezeń i letnie dni wieją

Chłodem, przezeń głos tracą najśpiewniejsze ptaki,

A gdy zabrzmią, to głosem tak głuchym, że drżymy

Jak liście, gdy poczują pierwsze tchnienie zimy.

Emily Dickinson

Za każdą chwilę ekstazy

Płacimy w udręki monecie —

W myśl chybotliwej proporcji

Upadków i uniesień.

Za każdą godzinę szczęścia —

Wysupływane nieufnie

Miedziaki lat — nędzne grosze

Łez, uciułane w Kufrze!

Ze specjalną dedykacją dla kochanej Mo!

Emily Dickinson

Szalone — Dzikie Noce!

Przy Twoim boku

Wiodłyby takie Noce

W Rozkosz i Spokój!

Cóż szkodzę — Wichry —

Sercu w Przystani?

Zbędna Busola —

Koniec z Mapami!

Przez Raj wiosłować — przez Morza

Rozległość!

Byle przybić — tej Nocy — do Brzegu

Twojego!

Emily Dickinson

Dwa razy tylko utraciłam

Aż tyle — wchłonął to grób.

Dwa razy jak żebraczka

Stałam u Bożych wrót!

Anioły — dwakroć zesłane —

Spłaciły mnie — mogłam żyć

Włamywaczu! Bankierze —

Ojcze! Znów nie mam nic!

Emily Dickinson

Czekać Godzinę — to długo —

Jeśli Miłość ma się tuż przed sobą —

Czekać Wieczność całą — to krótko —

Jeśli Miłość jest w końcu nagrodą —